punkt gie...r

Stało się! Po latach oczekiwań, fani Obcego i Predatora mogą ponownie stanąć do walki o przetrwanie. Tym razem w wyższej rozdzielczości…

Słowem wstępu:

Początki PC-towej serii Aliens vs Predator sięgają roku 1999. Wtedy to po raz pierwszy w historii posiadacze Windowsów mogli zasiąść za „sterami” takich kultowych postaci jak Alien, Predator i „alienowski” Space Marine. Gra posiadała, jak na ówczesne czasy, bardzo ładną grafikę i dynamiczny gameplay, ale nie to było jej głównym atutem. Był nim niesamowicie intensywny klimat grozy i osaczenia, który twórcom gier udaje się stworzyć bardzo, ale to bardzo rzadko. Tytuł ten praktycznie z miejsca zyskał miano kultowego, więc jak to w showbiznesie bywa bardzo szybko doczekał się kontynuacji. Za Aliens vs Predator 2 odpowiedzialne było studio Monolith. Niestety, twórcy sequela pomimo większych możliwości technologicznych (LithTech engine 2.0) nie byli w stanie stworzyć gry, która potrafiła by tak mocno wciągnąć i przerazić gracza jak pierwowzór.

Nie powinien dziwić zatem fakt, że z dużym entuzjazmem przyjąłem informację o tym, iż produkcją najnowszych przygód Obcego i Predatora zajmie się to samo studio, które odpowiedzialne było za pierwszą część serii. Co więcej szybko się okazało (chociażby po tytule, w którym próżno szukać cyferki „3”), że Rebellion postawił sobie za zadanie stworzyć coś na wzór remake’u swojej produkcji z 1999 roku. Czy programistom udało się prześcignąć samych siebie? Zobaczmy.

Z czym to się je:

O wrażeniach z gry można napisać krótko: są bardzo, ale to bardzo intensywne. Spróbujmy jednak rozwinąć tę myśl. Autorzy bez wątpienia postawili na dynamikę. Podczas gry dzieje się wiele. Prawie niepostrzeżenie przechodzimy poprzez kolejne lokacje wykonując szereg zadań pojawiających się na ekranie. Z uwagi na trzy zupełnie odmienne rasy dostępne w grze pozwolę sobie opisać je w odrębnych akapitach.

Marine

Rozgrywka Space Marine jest (jak zawsze) najbardziej zbliżona do typowego FPS. Mamy tutaj komandosa, który po kraksie wahadłowca traci przytomność (gdzieś już to widziałem). Po przebudzeniu okazuje się być jednym z nielicznych ocalałych. Wsłuchując się w głos członkini swojej brygady dobiegający z intercomu zaczyna wykonywać wydawane mu instrukcje (zaraz, czy nie mieliśmy już tego rok temu w Dead Space?). Jak zapewne pamiętacie, rozgrywka Space Marine’m zawsze należała to tych najbardziej trzymających w napięciu. Zapewne dlatego, że bardzo łatwo było tą postacią zginąć. Tym razem nie jest już jednak tak strasznie. Rzekłbym, że w porównaniu do poprzednich odsłon serii, wędrówka postacią komandosa jest wręcz komfortowa.

Do naszej dyspozycji oddany zostaje znany z poprzednich odsłon zestaw broni. Mamy tu zatem pistolet ręczny (równie nieprzydatny jak w drugiej części), Shotguna (brakowało go w części pierwszej), nieśmiertelną Pulse Rifle, której skuteczność została drastycznie zmniejszona, Miotacz Płomieni (niestety, jeszcze bardziej nieprzydatny niż w poprzednich częściach), niezawodnego w każdej sytuacji, samonaprowadzającego się Smartguna jak również zananą z czwartej części Aliens strzelbę (tutaj pełniącą rolę strzelby snajperskiej). Jak widać z narzędziami do walki jest tutaj różnie. Jedyny plus to chyba brak broni wymyślanej przez twórców (pamiętacie jeszcze chociażby wszechstronnie mobilną wyrzutnię rakiet? (sic!)). Drogę rozświetlać przyjdzie nam tym razem naramienną latarką o niekończących się bateriach, jak również flarami, a właściwie flarą, ponieważ dopóki nie wygaśnie, nie możemy rzucić następnej.

Podobnie jak poprzednio, wcielając się w komandosa przyjdzie nam zmierzyć się z zastępami Obcych, Facehugerów, Predatorem jak również (tutaj nowość) bojowymi androidami. Tym razem HUD naszego wojaka został bardzo zredukowany. Idąc za współczesnymi trendami pojawia się w zasadzie tylko wtedy, kiedy dokonujemy korekty zdrowia naszej postaci. W tym miejscu zrezygnowano z takiego parametru jak Armor. Może to i dobrze, ponieważ odnajdowanie kolejnych pancerzy w zakamarkach obcych budowli trochę gryzło się z logiką. W to miejsce nasz Marine dostaje, podobnie jak Predator przenośną apteczkę w formie Stim-paców poprawiających jego zdrowie. Z warstwą fabularną kampanii Marinesa jest różnie. Działania naszego bohatera przypominają trochę schemat „przynieś, wynieś, pozamiataj”. Brakuje tu dramatyzmu, ponadto wydaje się jakby twórcy nie mieli dobrego pomysłu na zakończenie, ponieważ walka z finałowym przeciwnikiem jest co najmniej… ehh, zobaczycie sami.

Predator

Rozgrywka Predatorem zawsze należała do najciekawiej zrealizowanych. Tym razem nie jest inaczej. Kampania Prediego jest bardzo ciekawie zaprojektowana i co ważniejsze, jest dość spójną opowieścią. Do dyspozycji naszego łowcy oddane są znane z filmów broń i gadżety. Bardzo istotny jest fakt, że nie od razu dostajemy do dyspozycji cały sprzęt. Zdobywamy go stopniowo, co daje wrażenie rozwijania prowadzonej przez nas postaci.

Wśród zabawek nie mogło zabraknąć kultowych Wristblade’ów (tym razem na obydwu nadgarstkach), naramiennego działka plazmowego (które pomimo tego że zostało nieco osłabione, to prezentuje się dobrze jak nigdy dotąd), zdalnie sterowanego dysku (który wreszcie zawsze wraca do właściciela), zupełnie niepraktycznych (przynajmniej w rozgrywce singlowej) ładunków wybuchowych wzorowanych stylistycznie na skanerach znanych z filmu AvP2 jak również wszech-niszczycielskiej… dzidy, którą możemy tylko i wyłącznie… rzucać. Pomysł ostatniej broni jest, moim skromnym zdaniem, totalnie chory ponieważ po pierwsze: dzida automatycznie niszczy każdego kto stanie jej na drodze. Po drugie: niezależnie od tego gdzie ją rzucimy, to za chwilę, w magiczny sposób znowu pojawia się w naszej ręce. Uczcijmy ten fakt chwilą milczenia…

Bardzo ciekawie (wreszcie) została rozwiązana kwestia uzupełniania energii naszej postaci. Po znanych z części pierwszej, „predatorskich” power-upach (zawsze zadawałem sobie pytanie: kto je tam porozmieszczał?), kompletnie kretyńskiej przenośnej ładowarce z „dwójki”, twórcy wpadli w końcu na pomysł adaptera, przechwytującego energię z napotkanych urządzeń elektrycznych. Prawda, że brzmi to lepiej? HUD naszego łowcy prezentuje się nieźle, choć jak na mój gust jest trochę nazbyt… ludzki. Dużo lepiej, moim zdaniem, prezentowały się Predatorskie symbole znane z pierwszej części cyklu. Co się tyczy specjalnych umiejętności łowcy to mamy tutaj dobrze znane maskowanie, dwa tryby widzenia oraz aż trzy nowości. Pierwszą jest generator dźwięku pozwalający nam zwabiać Marinesów w wybrane przez nas miejsca, drugim jest średnio przydatny skaner pokazujący nam dane na temat przeciwnika (broń, zasięg itd.). Trzecią umiejętnością jest wykonywanie dalekich, mierzonych skoków, które, szczerze mówiąc, pozwalają wczuć się w rolę Predatora jak nigdy dotąd!

Alien

Kampanie Obcego została potraktowana nieco „po macoszemu”. Opowieść jest jakby mniej ciekawa niż poprzednie dwie. Mało tutaj świeżych rozwiązań, raczej wszystko na czym bazuje kampania Obcego zostało już wymyślone w dwóch poprzednich częściach serii. Jest co prawda kilka nietypowych zadań jak np. odcięcie zasilania, jednak są one ciekawe tylko za pierwszym, ewentualnie drugim razem, potem to już tylko rutyna.

Nasz podopieczny Obcy dostaje do dyspozycji „zestaw obowiązkowy” (kawa i WZtka?), czyli to czym obdarzyła do matka natura. Możemy atakować szponami, ogonem i wysuwaną szczęką. W przetrwaniu pomagać nam również będą zmysł wyczuwania żywych istot oraz umiejętność poruszania się po ścianach i sufitach. HUD naszego Aliena został zredukowany do minimum przez co jesteśmy w stanie dość dobrze wczuć się w postać. Zabawny efekt zaburzenia błędnika podczas biegania po ścianach nadal jest obecny przy prowadzeniu tej postaci, jednak nie jest już tak intensywny jak w poprzedniku z końca dwudziestego wieku.

Rozwiązaniem, które całkowicie nie przypadło mi do gustu są podprogowe polecenia wydawane przez Królową Obcych. O ile w przypadku komandosa intercom był niejako oczywistym rozwiązaniem, w przypadku Predatora ten sam motyw również jakoś się bronił, to w kwestii Obcego taki patent po prostu zgrzyta. Z przykrością muszę stwierdzić, że kampania Obcego wypada najsłabiej wśród wszystkich. Jest to tym bardziej smutne, że dzieje się tak już nie pierwszy raz.

Reasumując:

Jak widać z rozwiązaniami w grze jest różnie. Proszę mnie jednak nie zrozumieć źle. Rozgrywka nadal wciąga, dostarcza silnych emocji i pozwala się wczuć w prowadzoną postać. Modele postaci i projekty map prezentują się lepiej niż kiedykolwiek w historii. Można by odrobinę ponarzekać na lenistwo twórców, ponieważ wraz z kolejnymi wcieleniami przychodzi nam pokonywać te same lokacje, tylko w trochę inny sposób. Ponieważ jednak założeniem autorów było stworzenie niejakiego pomostu fabularnego pomiędzy opowiadanymi historiami (np. jako Predator możemy podziwiać zniszczenia, których dokonaliśmy wcześniej jako Marine) to można im to małe lenistwo wybaczyć. Poza tym w roku 1999 posługiwali się tym samym patentem i nikt wtedy nie narzekał, prawda?

Moją uwagę skupił natomiast całkowicie inny element. Otóż oceniając całokształt mechaniki w grze nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że „gdzieś już to widziałem”. Po chwili zastanowienia, ku mojej wielkiej irytacji, doszedłem do wniosku, że większość rozwiązań zastosowanych w nowym AvP pochodzi z… Turoka autorstwa Propaganda Games! Atakujący Obcy swoim zachowaniem do złudzenia przypominają Raptory, atakują z flanki i starają się szybko znikać z pola widzenia. System zmiany broni u Marinesa wygląda jak przeniesiony metodą „kopiuj i wklej”. Motyw rozbitego statku i odnajdowania członków swojej drużyny również do złudzenia przypomina to co widzieliśmy w 2008 roku. Z kolei patent wykańczania przeciwników poprzez ich złapanie i zmasakrowanie w bliskim kontakcie również był flagową umiejętnością łowcy dinozaurów. Ponadto, dżungla i wkomponowane w nią zindustrializowane kompleksy także uderza niesamowitym podobieństwem. Podsumowując, naprawdę nie zdziwiłbym się gdyby wśród atakujących nas Obcych i Predatorów przewinął się jakiś zapodziany Tyranozaur.

Pomimo że nie jestem fanem gier ciągnących się w nieskończoność, to jako recenzent czuję się zobligowany do tego, żeby poinformować o krótkim czasie rozgrywki. Każdą z trzech kampanii można przejść w niecały wieczór, dlatego radzę nie rozpędzać się z szałem zabijania, a w to miejsce raczej delektować się taktycznym rozgrywaniem każdej sytuacji. Podkreślam, że długości gry nie postrzegam w tym wypadku jako minusa, ponieważ rozgrywka jest intensywna, a wszyscy, którzy będą po niej nadal żądni krwi, pozostaje całkiem niezły tryb Multiplayer.

Na zakończenie:

Pomimo wtórności i pewnych „kontrowersyjnych” rozwiązań, z czystym sumieniem mogę polecić tę grę wszystkim miłośnikom futurystycznych strzelanek, a już bezapelacyjnie wszystkim fanom Obcego i Predatora (tak, jestem jednym z nich). Różnokolorowa krew i kwas leją się strumieniami, wyrywane głowy i kręgosłupy wyglądają bardzo sugestywnie, a kolejne eksplozje i wystrzały tylko upewniają nas w tym, że znaleźliśmy się w samym środku kosmicznego, międzygatunkowego konfliktu. Obiektywnie rzecz ujmując, choć tegoroczny Aliens vs Predator nie przerósł swojego pierwowzoru to nadal jest jednym z najlepszych shooterów ostatnich lat. Należy jednak powiedzieć sobie jedno: bez wątpienia, nowy AvP jest zdecydowanie bardziej grą akcji, niż grozy.

Ocena w sześciostopniowej skali:

Gameplay: 6/6

Technika: 5/6

Fabuła: 4/6

Klimat: 5/6

Ocena ogólna: 5/6

Stopka

Producent: Rebellion

Wydawca: SEGA

Dystrybutor: CD Projekt

Premiera: 19 lutego 2010

Wymagania: Core 2 Duo, 2GB RAM, Karta grafiki 512 MB, Windows XP/Vista/7

Cena w dniu premiery: 119,90 zł

Najniższa znaleziona cena: 97,70 zł